POSIEDZENIE RADY GMINY 13.12.2007

13 grudnia, czwartek, godz. 15:40 - w sali USC w Obornikach podczas obrad Rady Gminy rozpoczęła się dyskusja nad przyszłością obiektu przy Parkowej 16.

Wybrałem się na posiedzenie rady, ponieważ od dłuższego czasu przyglądam się dialogowi naszych władz z szefem teatru "Pieśń Kozła". To, że światowej sławy zespół teatralny chciałby w naszym mieście stworzyć własne warsztaty, jest dla nas nadzieją na lepsze. Oborniki mają szansę stać się kulturalnym satelitą Wrocławia. Przyjazny klimat dla artystów, plenery, koncerty - to powinna być wizytówka naszego miasta, na tym powinna opierać się strategia rozwoju turystyki. Wręcz idealne jest połączenie walorów przyrodniczych z atrakcjami kulturalnymi.

Jednak życie jest sztuką wyboru i nasi Radni muszą teraz zdecydować, czy piękny zabytkowy obiekt będzie prywatnym hotelem, czy społeczną placówką kulturalną. Czy warto mieć w mieście hotel trzygwiazdkowy dla pracowników firm, które w tym hotelu będą szkolone, czy warto mieć w mieście warsztaty teatralne dla gości z całego świata?

Sprawa nie jest prosta. Kogo wybrać? Kto lepiej wyremontuje obiekt? Kto bardziej rozreklamuje miasto? Komu zaufać? Pytań jest wiele i miałem nadzieję, że przysłucham się mądrej dyskusji mądrych ludzi.

Ale to co zobaczyłem i usłyszałem wprawiło mnie w zakłopotanie. 

Po pierwsze w dyskusję nad przyszłością budynku zostali wciągnięci jego mieszkańcy - trzy bogu ducha winne rodziny. Pomimo częstych - co pięc minut powtarzanych przez jednego z radnych deklaracji, że to właśnie mieszkańcy są najważniejsi - dowiedzieli się oni, że mogą sobie kupić inne mieszkania lub starać się wykupić własne z przeznaczeniem na działalność hotelarsko-turystyczną (bo taką funkcję budynku przewiduje plan zagospodarowania przestrzennego). To, że każdy może sobie mieszkanie kupić wiemy bez pomocy radnych, ale wiemy też, że nie każdego na to stać.

Po drugie niektórzy z naszych radnych o teatrze Pieśń Kozła po prostu nic nie wie. Wydaje mi się, że warto przed dyskusją wiedzieć o czym się będzie dyskutować. Można wtedy zabrać głos w sprawie i nawet przedstawić jakiś własny pomysł. A tak - bez wiedzy o temacie można tylko czepiać się szczegółów, grać na zwłokę, wymyślać tzw. tematy zastępcze. I tak było w środę. Zainteresowane strony (teatr i hotelarz) i tzw. ludzie postronni mimowolnie zostali posiadaczami rozległej wiedzy o tzw. materii mieszkaniowej, o burdelu w finansach gminy (podane były co najmniej trzy wersje wysokości rzekomego zadłużenia teatru wobec gminy), o tym, że lokal zamienny jest bez łazienki, albo ile miałby kosztować pokój w hotelu trzygwiazdkowym.

Przyszło mi się wstydzić przed szefem teatru, który wyraził dyskomfort zaistniałą sytuacją i dał wszystkim do zrozumienia, że oczekiwał większego uznania dla swojego projektu, a czuje się katalizatorem złych emocji.

Wstyd było mi przed inwestorem, który w swoim mieście chciałby wybudować hotel i musi o swój pomysł walczyć i tak długo czekać na podjęcie decyzji.

Wstydził się też zapewne Pan Burmistrz, który podjął jakiś czas temu rozmowy z teatrem i przekonany był, że robi kawał dobrej dla miasta roboty.

Ale najbardziej to było mi wstyd kiedy tak istotna dyskusja przerodziła się w kampanię przedwyborczą i stała się okazją do partyjnych popisów przyszłych potencjalnych kandydatów na urząd burmistrza.

Tych ci u nas nie brakuje. Gorzej z kandydatami na rzetelnych radnych.

u nas wszystko zmienia się na ...

Nasze miasto stoi przed wielką szansą. Możemy gościć u siebie Teatr Pieśń Kozła, który zainteresowany jest uruchomieniem warsztatów teatralnych w budynku przy Parkowej. I jak to zwykle w życiu bywa, jesteśmy o krok od tego żeby z tej szansy nie skorzystać. Możemy to spieprzyć i potem żałować.   Teatr Pieśń Kozła jest jednym z najciekawszych i najbardziej znaczących przedstawicieli nowej polskiej awangardy teatralnej ostatnich lat. Absolutnym sukcesem i precedensem było przyznanie teatrowi głównych nagród na Edinburgh Festival Fringe 2004: Best International Show, Scotsman Fringe First, Herald Angel , jak również przyznanie całemu zespołowi aktorskiemu Grand Prix Kaliskich Spotkań Teatralnych Festiwalu Sztuki Aktorskiej, w maju 2003 roku: „za poważną i piękną pracę zespołową... pracę o niezwykłej sile wyrazu, precyzji i energii”. Spektakl został określony przez krytyków jako „najciekawszy spektakl kilku ostatnich sezonów...znakomity...doskonały, wizualnie piękny – przykuwający uwagę... przywracający wiarę w teatr i odkrywający nowe artystyczne królestwo.” Spektakl Kroniki – obyczaj lamentacyjny, wydarzenie krajowych i zagranicznych festiwali, odwołując się do mitu o poszukiwaniu nieśmiertelności, dotyka bolesnych spraw naszych czasów, zawsze głęboko poruszając publiczność, a poprzez muzykę i ruch widz styka się z całkowicie uniwersalnym językiem teatru. Językiem przekraczającym bariery kulturowe. Teatr Pieśń Kozła został powołany w 1996 roku przez Grzegorza Brala i Annę Zubrzycką. Przez pierwsze lata istnienia zespół pracował w Ośrodku Grotowskiego we Wrocławiu. Od 2002 roku posiada własną siedzibę, XIV-wieczny refektarz w centrum miasta. Teatr Pieśń Kozła jest międzynarodowym zespołem, który współtworzą aktorzy ze Szwecji, Norwegii, Wielkiej Brytanii, Francji i Polski. Swoją pracą pedagogiczną, corocznie organizowanymi warsztatami, przyciąga aktorów i reżyserów z całego świata. Teatr wypracował własną technikę pracy aktorskiej – „technikę koordynacji”, która jest przedmiotem podyplomowych studiów uniwersyteckich afiliowanych przez Manchester Metropolitan University z Wielkiej Brytanii. Zakończone dyplomem Master of Art in Acting studia odbywają się w siedzibie teatru od 2004 roku. Od 2005 roku teatr organizuje coroczny festiwal: Brave Festival. Przeciw wypędzeniom z kultury, prezentując sztukę i tradycje ginących kultur z całego świata. Teatr Pieśń Kozła jest niezależnym zespołem, współpracującym z Wydziałem Kultury Urzędu Miejskiego Wrocławia, Ministerstwem Kultury, Ambasadą Francji, Manchester Metropolitan University, a także innymi instytucjami kultury w kraju i za granicą.